Jaffa Street. De straat kent eigenlijk geen geheimen meer voor me. Geen idee hoeveel voetstappen daar van mij staan, maar het zijn er veel. Héél veel. Het voelt en oogt allemaal aangenaam vertrouwd: De lightrail die zich vrolijk en indringend tingelend door de drommen mensen heen ploegt en de haltes richting de Oude Stad ken ik uit mijn hoofd. Niet dat we super vaak de lightrail nemen, want er gaat niks boven het ruiken, horen en ervaren van Jaffa Street. Soms is de tram wel even handig, bij slecht weer of uit pure schaamteloze luiheid. Eigenlijk vooral dat laatste. Dit jaar, in oktober 2025, komt deze lightrail extra van pas. Aangezien David voor het eerst in een rolstoel door Jeruzalem trekt, dan maakt zo’n tram het allemaal nog wat mobieler. Anat had in Nederland de rolstoel geregeld.

Als je voor het eerst met een rolstoel te maken krijgt is het meer dan praktisch dat ik kan teruggrijpen op mijn feilloze geheugen. Dat geheugen verzekerde me dat rondscheuren met de rolstoel over Jaffa Street en de Mahane Yehuda Market vrij simpel zou zijn. De Nachlaot heeft dan wel aardig wat extreem uitdagende stukken, maar verder zijn er geen grootste hordes te vinden. En dankzij die ervaring kennen we altijd wel vlakkere alternatieven voor te steile stukken. Een steile helling zoals bij onze culinaire hofleverancier Rahmo richting de markt is daarom niet handig. Maar via de ingang aan Jaffa Street is de markt toch simpel te bereiken. Ach ja, soms kan jarenlange ervaring enorm handig zijn.
De rolstoel is gelukkig niet zwaar en en blijkt redelijk wendbaar. Niet dat we echt veel ervaring hebben in het besturen van een rolstoel, maar dit oogt hoopvol. Bovendien is het geruststellende, overbekende terrein een groot voordeel. Sommige verrassingen wil je immers niet meemaken.

De eerste rit is naar Ben Yehuda Street, het auto-vrije winkelgebied (midrachov) een stuk verderop. Aan de ene kant even de cliché-toerist spelen (terrasje pakken, mensen kijken en wat winkels bezoeken) en aan de andere kant is het een mooie eerste oefening met die rolstoel. Om vanaf het appartement bij Jaffa Street te komen (en afstand van niets) blijkt af en toe nog wat lastig. Sommige stukken zijn best wel gemeen steil en af en toe ontbreekt er een steentje. Om te voorkomen dat David wordt gelanceerd is het zaak je blik continu op de weg te houden. Maar goed, Jaffa Street is nabij en dat is mooi geplaveid en mooi vlak.
Het straatje (Beit Ya’akov Street) naar Jaffa Street lijkt af en toe een soort van hindernisbaan. Links en rechts staan winkelwagentjes of kratten. Ik kan er net langs laveren, maar met tegenliggers is het lastig. Ik voel een frons opkomen, zeker wanneer ik op bepaalde stukken zuurstof hap om vervolgens de geuren van weed naar binnen te krijgen. Het lijkt Amsterdam wel! En dat is nu juist een plek waar ik niet/ nooit aan herinnerd wil worden.

Maar met wat moeite en irritatie bereiken we Jaffa Street. Ondanks wat overkomelijke ongemakken is het best wel goed te doen. Ik kijk om me heen en ik zie dat het gruwelijk druk is. Dat is eigenlijk een onnozele conclusie, want ik zou beter moeten weten. Het is immers Sukkot (Loofhuttenfeest) en dan is het altijd vreselijk druk. Dit is gewoonlijk mijn favoriete straatbeeld. Hoe drukker en chaotischer, hoe beter. Dus nu lopen te pruilen dat het o zo druk is…. Onzin!
Om de drukte toch wat te omzeilen besluiten we met de lightrail te gaan, die vlakbij stopt. Dat is altijd makkelijk en prettig reizen. We boffen, want in de verte komt de lightrail al naar boven gereden. Als een volleerd slalom skiër wurm ik me langs de hordes. Op zich wel grappig om te doen: links, rechts, remmen, draaien, versnellen. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat je wagenziek kan worden, zittend in een rolstoel en volkomen afhankelijk van de wegpiraat die je voortduwt. Gelukkig zijn we nèt op tijd bij de lightrail. Het perron staat stampend vol. Keuze voor een specifieke wagon is er niet en al helemaal niet als de deuren opengaan en drommen mensen massaal op ons afkomen. Ik probeer de wagon binnen te dringen, maar dat lukt niet. Alleen maar mensen, die op zich wel ruimte willen maken, maar die ruimte is er simpelweg niet. Snel dan maar naar de volgende wagon. Vlug naar binnen. Dat valt echter zwaar tegen, met de kleine wieltjes vooruit. David schudt ongecontroleerd heen en weer. Snel de kar omdraaien om daarna met de dikke wielen naar binnen te komen, maar ondertussen knallen de deuren dicht. We hebben het nakijken en machteloos grommend zien we de stampvolle tramp aan ons voorbij trekken. ’Dag lieve lightrail. Goede reis’, denk ik, maar dan wel in de meest negatieve bewoordingen.

Dan maar even doorlopen naar de volgende halte en daar kunnen we op ons gemakje vervolgens een betere plek kiezen. Dat ‘even doorlopen’ en ‘op ons gemakje’ blijken al snel holle theoretische woorden. Voor me zie ik alleen maar mensen, karren die enorme hoeveelheden karton afvoeren, leveranciers met broodplanken of groentekarren. Daar tussendoor een gitarist die zich van niemand iets aan trekt, een jonge violist die zich hoorbaar probeert te maken door Leonard Cohen’s Hallelujah te spelen. Het klinkt allemaal niet verkeerd. Normaliter kan ik daar intens van genieten, maar op dit moment zie ik alles en iedereen als stoorzenders! Wegwezen, we moeten naar de volgende halte!
Met de ergste drukte achter ons zie ik in de verte dat Jaffa Street niet zo vlak is als gedacht in Nederland. Integendeel. Eigenlijk is geen enkel stuk Hollands vlak. Dit gaat leuk worden. Nóg leuker. Nu is dan wel nog redelijk te doen omdat de weg afloopt, maar straks omhoog..… Het is vooral zaak om op de been te blijven en de stoel goed in mijn gladde zweethanden te houden, want anders kunnen we David straks oppikken bij de Oude Stadsmuren.

Om het allemaal nog prettiger te maken blijkt de volgende halte lang niet zo dichtbij als gedacht/ gehoopt. Omkeren naar onze ex-halte is geen optie, want dat is alleen klimmen, de drukte in. Ik leg me erbij neer dat dit mijn eigen Via Dolorosa aan het worden is.
Ondertussen is de temperatuur flink aan het stijgen. Ik ben altijd wel van de stevige warmte maar ik merk dat ik deze temperatuur wel hoog genoeg vindt, op dit nog vroege tijdstip. Als we onze nieuwe halte bereiken is het niet zo gek druk. Dat geeft me de kans om mijn humeur weer ‘aan te harken’. Vrij rap verschijnt de tram. Ook deze is flink vol. Met mijn stomme kop ga ik weer met de kleine wieltjes naar binnen en opnieuw wordt David door elkaar geschud. Uiteindelijk zijn we binnen. “Twee haltes verder hė”?, vraagt Anat. Zonder na te denken bevestig ik haar vraag. Dit is immers zulk bekend terrein. Redelijk ontspannen kijk ik naar buiten en geniet van al die super drukke mensen. Ik prijs me gelukkig met de lightrail. Dan merk ik dat de tram in volle vaart langs Ben Yehuda Street scheurt en gezien de snelheid gaat hij voorlopig niet stoppen. We hadden een halte eerder moeten hebben!. Ondertussen is het langs de route vrij stil geworden en bij de volgende, zwaar ongewenste halte zien we zelfs de muren van de Oude Stad. Ook weer zoiets wat onder een normale omstandigheden tot een warm gevoel zou leiden. Nu wil ik die muren niet zien. Ik wil koffie. Alleen maar dat.

Nu moeten we naar de overkant zien te komen om terug te kunnen naar de Ware Halte. Met de hoge stoeprand is dat lastig, dus moeten we een stuk terug lopen. Stevig omhoog terwijl het steeds warmer wordt. Mijn humeur is inmiddels om op te schieten en lijkt ook niet meer te kalmeren. Met de stoom uit mijn oren gaan we naar de overkant om daar de tram weer te pakken. Voor 1 halte. Volgens mij zijn we nu een uur bezig en zijn we nog niets opgeschoten. Ik krijg steeds meer dorst, maar uiteraard heb ik geen water bij me.
Maar daar komt, na lang wachten in de sadistische zon, de tram. Opnieuw is het druk maar met wat ellebogenwerk zijn we binnen. Een knulletje staat hinderlijk in de weg bij het incheck apparaat. Ik probeer in te checken maar hij wil het pasje afpakken van me. Ik kijk hem verwoestend aan. Met een geïrriteerde blik duw ik hem zachtjes opzij zodat ik kan inchecken. Dan merk ik dat hij me vanwege de drukte gewoon even wilde helpen door voor mij even in te checken. Een ongemakkelijk gevoel van gefrustreerde schaamte maakt zich meester van me. Hollandse hork! Niet voor het eerst vandaag, en niet voor het laatst.

Uiteindelijk weten we een terrasje te vinden. Veel is nog dicht, maar gelukkig vinden eentje die open is. Ik pak een stoel, maar zie ik door mijn stemming niet dat er spijkers in de armleuning zitten die vervolgens mijn onderarm open rijten. Dit is mijn dag! De winkeltjes die we na de koffie in gedachten hadden vergeten we maar even, want die blijken aan een helling van de buiten-categorie te liggen. We vinden het daarom alle drie een goed idee om onze geliefde lightrail alweer op te gaan zoeken. De rolstoel heeft het sowieso al zwaar te verduren gehad op dit terrein dat af en toe op een kasseienstrook in de wielerklassieker Parijs-Roubaix lijkt.
Die rolstoel kwam in ‘ons leven’ toen Anat in Nederland ging zoeken hoe en waar je in Israel onder meer een rolstoel kunt huren. In eerste instantie kwam ze op een duur adres in Tel Aviv uit. Niet handig als je alleen maar in ons Jeruzalem wilt gaan rondrijden. Al gauw kwam ze op een site uit die wel aan haar eisen voldeed. Na wat gemail merkte ze al snel dat hier sprake was van prettige club. Soms kan je in een mail gewoon vóelen dat je te maken hebt met mensen met het hart op de juiste plek. Hier was iemand, Asher genaamd, aan het werkt die meedacht, met oplossingen kwam, zaken geduldig uitlegde en oprecht betrokken was. Hier geen obligate zinnetjes die je overal hoort.
Eenmaal in Jeruzalem stond de rolstoel binnen al netjes te wachten. Klaar om de harde confrontatie aan te gaan met straten van Jeruzalem. In een gesprek met Asher vraagt Anat of het wellicht mogelijk is om een keer af te spreken, want de service was zo geweldig en menselijk. Dat is geen enkel punt. Asher: “Hebben jullie dan ook belangstelling voor een rondleiding”. Uiteraard hebben we daar zeker oren naar. Het voorstel verbaast me een beetje, want ik ga ervan uit dat we een kantoortje zullen zien met wat hulpmiddelen. Wat valt daar rond te leiden? Maar het is altijd goed om zoveel mogelijk facetten van Jeruzalem te leren kennen.

Een paar dagen later zitten we in de taxi op weg naar het kantoortje dat een stuk verderop in Jeruzalem zit. Eenmaal in de buurt kijken we goed of we het kunnen vinden. Het kantoortje van Yad Sarah, want zo heet de organisatie van Asher. Omdat we gericht zoeken naar een klein gebouwtje zien we het kantoor eerst over het hoofd. Wie zei daar klein kantoortje? Nou, wij dus. Het blijkt een enorm gebouw te zijn van elf verdiepingen. Welkom bij Yad Sarah House.
Dit blijkt de eerste verbazing te zijn. Eenmaal binnen lopen bezoekers en personeel chaotisch door elkaar heen. Zoals je mag verwachten hier in Israel. Terwijl ik Anat naar de receptie zie lopen om ons aan te melden, zie ik op de achtergrond iemand glunderend en licht spottend gericht naar haar kijken. ‘Dit zal hem zijn’, denk ik. Dat blijkt dus te kloppen. “Anat?”, vraagt hij. Het contact is gelegd.

We gaan direct op pad. Asher neemt ons allereerst mee naar een zaaltje waar we uitleg krijgen over Yad Sarah. Eigenlijk ben ik daar nooit zo gecharmeerd van om naar een Powerpoint-presentatie te gaan kijken en te luisteren naar ronkende teksten. Het hoort erbij denk ik maar. Wanneer de deuren openzwaaien zie ik wat meer op een auditorium lijkt dan een doorsnee-zaaltje.
Snel wordt de presentatie opgezocht met Engelse ondertiteling, zodat ik ook begrijp wat er gezegd gaat worden. Wel zo handig, èn vooral erg attent. De presentatie die volgt lijkt, gelukkig, in niets op klassieke Powerpoint-praat. Dit is presenteren anno 2025. Alle visuele effecten komen tevoorschijn. Wat nou een simpele presentatie in een simpel kantoortje in Jeruzalem? Dit blijkt een hypermoderne organisatie die weet hoe zichzelf te verkopen. Nu hoor ik u bijna denken: ‘Zal allemaal wel, maar uiteindelijk is het gewoon promo-praat. Eerst zien dan geloven.’ Een volkomen logische reactie en wat volgt is een aaneenschakeling van feiten en verhalen die elke twijfel wegneemt.

De cijfers zijn overduidelijk: We hebben hier te maken met de grootste vrijwilligers organisatie van Israel, bestaande uit zo’n 7000 mensen en 350 betaalde krachten. Inmiddels heeft Yad Sarah ongeveer 120 vestigingen en een half miljoen klanten per jaar. Dus ja, daar kan niet anders dan een groot gebouw bij horen. De overheid speelt hier geen enkele rol. En nog mooier: ook stroperige verzekeraars niet. Alle gelden bestaan uit giften.
Yad Sarah biedt zo’n beetje alles aan: van de doorsnee krukken en rolstoelen. Maar ook complexe beademingsapparatuur tot en met volledige ingerichte ziekenhuiskamers om thuis sneller te kunnen herstellen van een operatie. Daarbij is dan een online verbinding met een arts om een oogje in het zeil te houden. Alles met de overheersende gedachte dat men sneller hersteld in de eigen omgeving dan in een klinische ziekenhuis. Overigens kent ieder ziekenhuis een medewerker van Yad Sarah, die de overgang van ziekenhuis naar thuis zo vloeiend mogelijk laat verlopen.
Zoals gezegd moet Yad Sarah het hebben van giften. Zo gaat het al vanaf dag 1. Die eerste dag was bijna 50 jaar geleden in 1976. Ene Uri Lupolianski merkt dat het in de praktijk vreselijk omslachtig blijkt inhalatoren te bemachtigen voor zijn kinderen. Elke winter heerst er bronchitis in Jeruzalem. Met veel pijn en moeite weet hij de hand te leggen op slechts een paar van die apparaten. Lang niet genoeg, waardoor een groot deel van Jeruzalem met piepende en krakende luchtwegen de winter moet zien te doorstaan.
Een stevige voorraad aanleggen van de inhalatoren blijkt simpelweg onmogelijk en ook het op en neer rijden naar Tel Aviv is geen pretje, zeker toen niet. Naast zijn lokale politieke carrière begint hij Yad Sarah (de Hand van Sarah), genoemd naar zijn schoonmoeder die de Holocaust overleefde. De organisatie moet het mogelijk maken dat iedereen over een inhalator kan beschikken als het nodig is.
Zeer gestaag bouwt hij aan de organisatie. De schamele hoeveelheid inhalatoren van toen is inmiddels uitgegroeid tot zo’n 50.000 stuks. Niet alleen zit Yad Sarah lekker in de lift, zijn politieke carrière loopt daarnaast ook goed: tussen 2003 en 2008 is hij burgemeester van Jeruzalem. Probeer datzelfde voor te stellen bij burgemeester Femke Halsema. Klopt, dat is een vergelijking die niet voor te stellen is.

Ondertussen neemt Asher ons op sleeptouw door een deel van het gebouw. In de lift is direct goed te zien dat Yad Sarah veel meer is dan krukken en rolstoelen. Asher toont ons de ruimte waar allerlei hulpmiddelen staan voor in de keuken, badkamer en eetkamer. Waarin de collectie zich vooral onderscheid is dat veel met de hand is gemaakt voor een specifieke behoefte. “Vaak gebruiken we daar onderdelen voor die we van de afdeling onderhoud krijgen. Soms vinden we daardoor ter plekke nieuwe hulpmiddelen uit, die direct in de praktijk worden gebruikt. Doel is dat we hier zo min mogelijk weggooien. Er is altijd wel een bestemming.” Normaliter krijg ik van dit soort uitspraken spontaan jeuk, maar hier is het niet om de buitenwereld te tonen hoe enorm men deugt. Hier worden mensen daadwerkelijk geholpen en zijn het geen lege praatjes. Het beginsel van ‘niets weggooien’ gaat nog verder.

Yad Sarah verwelkomde studenten uit heel Israël om toegankelijke innovaties te presenteren die mensen met een handicap helpen om onafhankelijker te leven. Een winnend idee was onder meer een handwas apparaat voor geamputeerden, en meer. Yad Sarah onderzoekt al deze uitvindingen verder voor toekomstig gebruik. In Nederland zal menig ondernemershart sneller gaan kloppen, want aan dergelijke uitvindingen kan later stevig verdiend worden. Dus niet, want dit is Yad Sarah: “Wij patenteren niets. We willen dat het toegankelijk is voor iedereen.”
Een aanpassing aan een bestaande rolstoel kan ook al een enorm verschil maken: Een 19-jarige soldaat verloor beide benen tijdens de oorlog in Gaza. Nadat hij toestemming had gekregen om sjabbat thuis door te brengen, klopt hij aan bij Yad Sarah voor hulp. Hoe te reizen zonder benen? Een vrijwilliger van Yad Sarah ontwierp een speciale verlenging voor zijn rolstoel voor zijn benen. Hij kon op reis. Dankzij Yad Sarah kon hij naar huis terugkeren en zijn familie weer zien.

Als we teruglopen wijst Asher op een deur. De deur van de apotheker. “Heel veel medicijnen komen terug. Vaak nog prima bruikbaar en in de originele verpakking. De standaard gang van zaken is dat dergelijke medicijnen vernietigd worden.” Drie Hollandse hoofden knikkend instemmend. Een pijnlijk ‘feest’ der herkenning. “Hier achter deze deur”, vervolgt Asher, “hebben we onze apotheker. Hij bekijkt of de medicijnen nog bruikbaar zijn door bijvoorbeeld naar de datum te kijken en of alles nog netjes is afgesloten. Is dat allemaal het geval, dan krijgen wij ze weer terug. Vervolgens kunnen mensen die dergelijke medicatie niet kunnen bekostigen toch de medicijnen die ze keihard nodig hebben. Gratis.” De gedachten gaan ongewild even naar Nederland, waar een speciale afvalbak voor nog bruikbare medicijnen het hoogst haalbare is. Achter deze deur wordt dus enorm veel geld bespaard èn worden mensen daadwerkelijk geholpen.
Vorig jaar deelde Yad Sarah voor meer dan 350.000 Euro aan medicijnen gratis uit aan ouderen die hun recepten niet konden betalen.

Een volgende tussenstop is de Emergency Medical Hotline. Hier komen alle telefoontjes binnen uit het hele land van mensen die in nood verkeren, zowel geestelijk als lichamelijk. Deze medewerkers zijn vast in dienst bij Yad Sarah. Om de noodoproepen te kunnen beantwoorden zijn ze meertalig, dus naast Hebreeuws bijvoorbeeld ook Arabisch, Russisch, Engels, Frans, etc. De bellers hebben een apparaat om noodoproepen te kunnen verzenden. Op het scherm hier bij Yad Sarah verschijnt dan de hele doopceel van de beller in nood: adres, medicatie, ziekte historie, telefoonnummers van familie. Alles is hier ingesteld op de gedachte ‘geen tijd te verliezen’. De collega van Asher laat zien hoe dat in de praktijk werkt. Ze pakt haar ‘alarmketting’ en gooit deze op de grond en ze begint te tellen. Binnen 10 seconden heeft ze iemand aan de lijn.

Met enige gepaste trots vertelt ze het verhaal van een vrouw uit Be’er Sheva, in het zuiden van Israel. “Na een alarm spraken we de vrouw en ze vertelde dat alles in orde was na haar val in bad. Nadat ze had opgehangen voelde de medewerkster van de Hotline dat het niet goed was. Puur door goed te luisteren merkte ze aan haar stem dat het eigenlijk helemaal niet goed ging. Ze belde de vrouw terug, maar kreeg geen gehoor. Het scherm toonde de contactpersoon en samen met een lokale Yad Sarah zijn naar de mevrouw gereden. Daar vond men ze bewusteloos op de badkamervloer. Dankzij de snelle reactie en de alerte medewerker leeft mevrouw nu nog.”

Asher geeft aan dat de afgelopen jaren een enorm beroep is gedaan op Yad Sarah, zoals 7 oktober, de 12-daagse oorlog met Iran, en daarvoor de uitbraak van Covid.
Als gevolg van de Iraanse raketaanvallen zag Yad Sarah een sterke stijging in de vraag, zoals een 300% toename in het lenen van medische apparatuur, een 30% toename in het lenen van zuurstofapparaten en een 78% stijging in het lenen van babyuitrusting. Dat konden ze allemaal bekostigen met die giften.
“Toen een Iraanse raket het huis van een bejaarde man in Bat Yam verwoestte, verloor hij de totale thuisziekenhuis uitrusting waarvan hij volledig afhankelijk was. De man evacueerde naar het huis van zijn zoon. Daar leverden vrijwilligers van Yad Sarah een gloednieuw ziekenhuisbed en meer om hem te helpen zo zelfstandig mogelijk te leven”.

Tot slot nog een voorbeeld uit het bijna vergeten Covid tijdperk. Toen de uitbraak een feit was, werd één ding duidelijk: er moet snel gehandeld. Waar Nederland onder Hugo de Jonge eindeloos doormodderde en vooral veel kletste en conform de heilige procedures wachtte op de EU, ging Yad Sarah’s oprichter Lupolianski wèl direct over tot actie. Vooral toen hij hoorde dat Covid de ademhaling ernstig kan beïnvloeden, kreeg hij flash backs naar de begindagen van Yad Sarah. Toen stonden immers beademingsapparaten aan de wieg van de groei van Yad Sarah. Direct plaatste hij een mega-bestelling voor 3500 beademingsapparaten, waardoor er geen tekorten ontstonden. In Nederland vergaderde men lekker verder met elkaar.
En waar het o zo visionaire Nederland zijn mondkapjes weggaf aan China, en daardoor vrijwel zonder kwam te zitten en konden ouderen in zorgcentra onbeperkt besmet worden. Toen Israel tekorten ontstonden aan die maskers ging Lupolianski niet links en rechts bedelen voor die dingen. Nee, hij kwam met zijn eigen markermachine, waardoor iedereen bij Yad Sarah veilig kon werken.
En zo gaat het tijdens ons bezoek nog een tijdje door. Er is eigenlijk niets dat Yad Sarah niet kan doen. In de presentatie werd ergens gezegd dat men bij Yad Sarah met het hart werkt. ‘Service from the heart’, zoals Lupolianski dat noemt. Ons bezoek aan Yad Sarah bewijst dat dat meer dan woorden zijn. En mocht het u ondertussen een beetje duizelen? Nou, bij ons ook.

Bij ons vertrek uit Yad Sarah House vertelt Asher dat de diensten van Yad Sarah sinds kort ook voor toeristen beschikbaar zijn. “We willen ook mensen van buitenaf Israel laten ervaren, voor bijvoorbeeld een familiebezoek, feestdag of gewoon als toerist.” Hij ziet hoeveel mensen de sterke wens hebben om naar Israel te gaan, maar waarbij hun handicap een èxtra handicap is. Die laatste barrière kan Yad Sarah nu wegnemen zodat mensen toch die reis kunnen maken waarvan ze alleen nog maar konden dromen.
Op de stoep voor Yad Sarah House heeft Asher nog één vraag, eigenlijk meer een verzoek: “Zouden jullie in Nederland wat promotie kunnen doen voor ons? Zodat men weet wat Yad Sarah voor hen kan betekenen, ook dus toeristen?” Wat moet je daarop antwoorden na zo’n bezoek? Uiteraard willen we dat. Bij deze dus.

Buiten heeft een groep rollators zich verzameld en een man laadt een zuurstofapparaat in zijn kofferbak. Dat gaat even wat lastig, en ‘hup’, daar is direct de helpende hand van Asher. Zo gaat dat bij Yad Sarah
Ondertussen komt onze taxi eraan. We nemen afscheid. Nog voordat de taxi gaat rijden zit er al een andere auto luid toeterend vlak achter hem. “Vuile terrorist!”, brult onze chauffeur, met bijbehorend handgebaar. We zijn weer terug in de dagelijkse harde realiteit. Op weg naar de volgende blog, over Mahane Yehuda, dat nu even ver weg voelt. Heel even.

Wat een. Bijzonder verhaal over jullie bezoek
Dank je wel. Het was voor ons ook een eye-opener.
Wat een prachtige beschrijving. Het Jaffa Street gevoel kan ik me goed indenken alleen al omdat de halte vlak bij Abrahams Hostel was. Yad Sarah is veel méér dan een hulpmiddelen Centrum, indrukwekkend! En gelukkig bood de rolstoel soulaas zelfs bij de drukke lightrail.
Ja, een rolstoel en Jaffa Street tijdens Sukkot bleek een wat lastige combinatie.
De flexibiliteit en klantgerichtheid van Yad Sarah was zeer opvallend.
Geweldig weer, het Jaffa Street gevoel ken ik ook, alleen al omdat Abrahams Hostel vlakbij de halte was. Wat een uitdaging bleek het voor jullie te zijn met rolstoel in de lightrail te komen. Erg onder de indruk van Jad Sara dat veel meer is dan alleen een hulpmiddelencentrum. Daar kunnen ze in NL inderdaad wat van leren, Leon organiseren!