Levensverhalen

Had ik maar…

En daar zat ik dan met een enorme voorraad foto’s. Beelden uit lang tot zeer lang vervlogen tijden. Een enkele foto met een moeilijk leesbare aantekening op de achterkant (“Lunteren, Juli 1943”). Maar wie erop staat? Geen idee. Wat daar gebeurde? Geen idee.En ik zal er waarschijnlijk ook nooit meer achter kunnen komen. Stapels foto’s van mijn vader en zijn voorouders. Er is zoveel op te zien en ongetwijfeld zullen er veel verhalen achter zitten. Verhalen van zijn leven die hem mede hebben gemaakt tot de persoon die hij is geworden. Maar ik kan het hem niet meer vragen, want hij is alweer bijna 25 jaar geleden overleden… Had ik maar… Levensverhalen

Levensverhaal; mens en hond
Wat voor verhaal zit hier achter?

Had ik maar een keer echt een stapel foto’s genomen en gevraagd van : “Pa, wie zijn die figuren op de foto’s. Ben jíj dat in die rare korte broek? Vertel eens over die tijd. Kan jij er nog iets van herinneren?”. Maar helaas, het is er nooit van gekomen tijdens zijn leven. Er zouden immers nog zat momenten volgen: Typisch iets voor een regenachtige november avond om met hem erover te praten. Het was allemaal zo vanzelfsprekend dat hij er was en ik kon het altijd nog wel eens vragen, om de hiaten aan de hand van foto’s op te vullen. Tja, had ik maar….

Had ik maar geleerd van deze les en de jaren daarna met mijn moeder háár foto’s bekeken. Ja, dat zou ik ooit absoluut gaan doen. Maar het leven van alledag kreeg weer voorrang en het lering trekken rond mijn vader vervaagde. Toen sloeg bij haar de dementie toe en belandde ze in een verzorgingstehuis. En bij het leeghalen van de flat kwamen er ladingen foto’s, brieven, persoonlijke documenten en schoolrapporten naar boven. Ja, mijn moeder is er gelukkig nog, en ongetwijfeld zal ze zich nog het nodige herinneren en andere dingen niet of incorrect. Niemand die het weet. Weer had ik een kans voorbij laten gaan. Ach, ja, had ik maar….

All-in-the-family-1024x641
Wie? Waar? Wanneer? Geen idee.

Had ik maar ècht lering hieruit getrokken, want ik was stellig van plan een stapel foto’s mee te nemen als haar tweelingzus bij haar langskwam. Een wandelende familie-encyclopedie. Zij zou de hiaten kunnen vullen en de foto’s hun betekenis kunnen geven. Elke zondag kwam ze langs, dus dat gaf voldoende gelegenheid haar de foto’s te laten zien, ooit, spoedig. En toen, plots op een dag in september overleed ze, en met haar verdween alle parate kennis. Had ik maar… Had ik maar bijtijds die foto’s laten zien, en haar het verhaal erbij laten vertellen, want haar leven was ook deels mijn moeders leven….

Prins Bernhard-op het strand
Wat deed de Prins daar?

Dus nu zit ik met een lading fascinerende foto’s, zonder context. De foto’s tonen beelden, maar zijn eigenlijk ook leeg. Zonder verhaal. Dat is de reden dat Anat Kroon en ik levensverhalen zijn gaan opstellen, om te voorkomen dat anderen straks ook tot hun spijt moet vaststellen: had ik maar pa of ma, of opa of oma toen maar gevraagd naar hun leven en het verhaal bij bepaalde foto’s. Nu het nog kan….

error: Content is protected !!